Bütün bunlar kabus olmalı !

Bir kız var hem ehliyeti hem de ruhsatı yok, arabama çarpmış ve kaçmaya çalışıyor. Bir elimle onu kolundan tutuyorum. Bu arada abuk sabuk bir dolu satıcı geliyor, hayırdan anlamayan. "Hayır " diyorum ama sesim onlara ulaşmıyor. Yüzü tanıdık gelen birisi var sanki çok iyi tanıdığım; cevaplarını henüz benim bile bilmediğim bir soru soruyor ve benim adıma cevaplandırıyor. Ona " benim bu konuda ki cevabım bambaşka " diyorum ama sesimi duyuramıyorum. Diğer tanıdık insan benim adıma "evet " diyor pişkin pişkin sırıtarak. Ona da " neden benim adıma konuşuyorsun? " diye soruyorum. Anlamsız anlamsız yüzüme bakıyor, " neden konuşmayayım ki " dercesine. Diğer elimle diğerlerini itmeye çalışıyorum ama başaramıyorum.
Evet evet bütün bunlar kabus olmalı. Normalde bir insanın hayatına bu kadar rahat girilemez. İçimden hepsine birden küfretmek geliyor ve küfrediyorum. Ne acıdır ki ondan da anlamıyorlar !

Oh be dünya varmışşşşş!

Ne kadar uzun zaman olmuş deriiiin muhteşem bir nefes alamayalı, gökyüzünün mavisini göremeyeli.
Görünmeyen zincirler koptu, esaret bitti. Keşke daha önce olsaydı diyeceğim ama yaşadığımız herşeyin bir zamanı var ve herşeyin bir zamana ihtiyacı var. Sanki üzerimden tonlarca ağırlığında bir yük kalktı. Neden diye düşündüm! Sonunda buldum. Sadece bir göz ve algılama yanılgısıymış benimkisi. Loş ışıkta hoş görünen şey aydınlıkta hoşluğunu kaybeder ya, işte öyle birşey. Artık o şeyi daha net görüyorum ve aydınlıkta gözüme hiç de hoş görünmüyor. Tek kaybettiğim; zaman.... O da benden olsun.