Ne kadar uzun zaman olmuş deriiiin muhteşem bir nefes alamayalı, gökyüzünün mavisini göremeyeli.
Görünmeyen zincirler koptu, esaret bitti. Keşke daha önce olsaydı diyeceğim ama yaşadığımız herşeyin bir zamanı var ve herşeyin bir zamana ihtiyacı var. Sanki üzerimden tonlarca ağırlığında bir yük kalktı. Neden diye düşündüm! Sonunda buldum. Sadece bir göz ve algılama yanılgısıymış benimkisi. Loş ışıkta hoş görünen şey aydınlıkta hoşluğunu kaybeder ya, işte öyle birşey. Artık o şeyi daha net görüyorum ve aydınlıkta gözüme hiç de hoş görünmüyor. Tek kaybettiğim; zaman.... O da benden olsun.
